Cześć / Namaste
Zapracowany ojciec wrócił z firmy do domu jak zwykle późno. Jego mała córeczka czekała na niego z rysunkiem, na tworzenie którego poświęciła cały dzień. Ojciec przekroczywszy próg domu kontynuował rozmowę telefoniczną, której, jak mniemał, nie mógł przerwać. Córka próbowała go zainteresować swoim dziełem, jednak bezskutecznie. Zdesperowana zaczęła się kłaść między jego nogami, wieszać, łapiąc rączkami pasek od spodni i chcąc za wszelką cenę zwrócić jego uwagę. Zirytowany ojciec zasłonił ręką mikrofon telefonu i powiedział do córki z przyganą w głosie:
– Co ty tam robisz?
Usłyszał w odpowiedzi:
– Ja tu żyję!
Funkcjonujemy często, niektórzy z nas ciągle, w poczuciu robienia niewłaściwych rzeczy – bycia w jednym, skutkującym zaniedbaniem czego innego. Skupienia na czymś, kimś, kosztem czegoś, kogoś innego. Jesteśmy tym wewnętrznie rozdarci i zestresowani. Kiedy zajmujemy się pracą, czujemy, żepowinniśmy się zajmować dziećmi czy pielęgnować życie rodzinne. Kiedy koncentrujemy się na rodzinie, domu, czujemy, że nie przykładamy się dostatecznie do pracy, kariery, wszelakich piętrzących się jak stosy niepozmywanych naczyń obowiązków.
Uderzyła mnie opowieść znaleziona w książce Cud uważności, której autorem jest Thich Nhat Hanh, wietnamski mistrz buddyjski.
Relacjonował on rozmowę z młodym ojcem, rozdzieranym wewnętrznie co dnia między obowiązkami rodzinnymi a zawodowymi. Ojciec mówił:
Odkryłem sposób, by mieć więcej czasu dla siebie. W przeszłości zwykłem patrzeć na czas, jak gdyby był podzielony na części. Jedna część była zarezerwowana dla syna, inna dla córki – jeszcze inna dla żony, na różne prace domowe. Dopiero pozostały czas traktowałem jako swój – mogłem czytać, pisać, zajmować się pracą badawczą, pójść na spacer.
Teraz staram się już nie dzielić czasu na części. Uważam czas dzieci za swój czas. Kiedy pomagam synowi w lekcjach, szukam sposobów, by traktować jego czas jako swój. Gdy wspólnie z nim rozwiązuję zadania, dzielę z nim chwilą i staram się wzbudzić w sobie zainteresowanie tym, co w danym momencie robimy. Czas poświęcony synowi staje się moim czasem. To samo dzieje się w stosunku do córki czy żony. Muszę powiedzieć, że teraz mam nieograniczoną ilość czasu dla siebie.
[Thich Nhat Hanh, „Cud uważności. Prosty przewodnik medytacji, przekł. G. Draheim, Warszawa 2019]
Od chwili przeczytania tej krótkiej refleksji zacząłem w ten sposób patrzyć na moje sprawy, pochłaniające mnie zajęcia i obowiązki. Czuję, że mam dużo więcej „mojego czasu”, dużo mniej napięcia w sobie i dużo mniej poczucia bycia w niewłaściwym miejscu i robienia niewłaściwych rzeczy. Ten szczególny, ubogacający moje codzienne funkcjonowanie, w jakimś sensie podniosły stan ducha, oglądam sobie dodatkowo przez pryzmat przypomnianych internetowym zrządzeniem losu, znanych słów Danuty Szaflarskiej. (Zważywszy na fakt że przeżyła 102 lata, myślę że można ją uznać za autorytet w dziedzinie panowania nad czasem)
Był taki czas, gdy ciągle się spieszyłam. Na przykład jechałam tramwajem i chciałam, żeby on jechał jeszcze szybciej. Miałam ten pośpiech w sobie. I nagle pomyślałam: „Zaraz, dokąd ja się tak śpieszę? Przecież na końcu czeka na mnie trumna”. Pozbądź się tego wewnętrznego biegu. Oglądaj świat, obserwuj, co się dookoła ciebie dzieje, bo życie mamy jedno, a przecież we wszystkim można znaleźć tyle piękna. Właściwie samo to, że się żyje, jest już czymś cudownym.
[Cyt. za: https://www.gandalf.com.pl/blog/danuta-szaflarskaikona-polskiego-kina-dlaczego-nie-ma-biografii/]
To niezwykłe, jak odmienne, właściwsze, sensowniejsze myślenie o czasie, patrzenie na niego, pozwala nam odzyskać władzę nad nim. Bo tak naprawdę czas i sposób władania nad nim mamy w sobie…
A jakie są Twoje doświadczenia z czasem?
Jeśli jeszcze nie subskrybujesz mojego newslettera, zapisz się, aby nie przeoczyć kolejnych Pełnych Spokoju Listów pisanych do Ciebie.
namaste i cześć
